çalışan anne mi?

ben yazılarıma ara vermiştim uzuunca bir süre hatırladınız mı?bundan iki sene kadar önce işe başladığım için çok mutluyumgibi sözler yazarken ;burada anlatmaya çalışmışım nasıl zorlandığımı bloğa tekrar geri döndüğümde hiç yazamadım iş konusunu evet ben vazgeçtim işten güçten annelik daha ağır bastı hem çalışan hem de iyi bir anne olucam derken kendimden ödün verdiğimi ve bu işin bana mutluluk gtirmediğini farkettim evde çocuklarla vakit geçirmek,onların isteklerini ,yeteneklerini takip etmek,yaşlarına göre ufak tefek sorumluluklar vermek beni daha mutlu ediyormuş rabbime şükürler olsun ben çocuklarımın üzerinde bir etki bırakmadan vazgeçtim çalışmaktan yani kendilerini hazır hissedene kadar bu arada da evlilikle yarıda bıraktığım eğitimimi tamamlamak üzereyim çocuklarımı üzmicek şekilde bazı kurslara gidip geliyorum kendimi onlara dilim döndüğünce anlatmaya onlarıda anlamaya çalışıyorum çocuklar toprak gibi ekersen onu biçiyorsun (istisnalar hariç tabii) ben o toprağa hayırlı bir tohum ekmek istiyorum.

yavrusunu kucağına alıp kokusunu içine çeken anne o andan itibaren tamamen karşılıksız bir tutkuyla bağlanır yavrusuna sürekli koruma peşindedir onun önce hayırlı sonrada eğitimli biri olması için uğraşır çoğu kez kendini unutarak.div>

bence anne de kendini büyütür çocuğuyla ilkinde daha telaşlıyken ikinci çocuk daha bir dinginlik verir anneye daha sakin daha bilinçlidir bu kitabı okumuştur çünkü daha önce,ben arslanın daha küçük yaşta kreşe başlaması gerektiğini düşünürken atahanın anneye daha bağlı olduğunu farkettim üç yaşını doldurmasına rağmen okul denilince ilk aklına gelen ayrılık oluyor yavrumun arslan geçen sene okula giderken farkında değildi bu sene arslan ve okul kavramının ayırdına varmışken arslanla birlikte okula gitmek istememesi ilginç.yani çocuk ve okul kavramının farkında ama ona göre okul gereksiz...ben çocukların hazır olmadan okula gönderilmesinin taraftarı değilim zaten çocuğumu bağırta bağırta nasıl götürürüm okula hepiniz şahit olmuşsunuzdur okul kapısında bekleyen annelere...arslana okul hep yakındı başucundaydı sanki çok zorluk çekmedi öyleki 6 yaşına doldurmasına karşılık ödevleriyle hep kendisi ilgilenir ben hiç karışmam sadece öneride bulunurum kararı kendisi verir.div>

gün içindede atahan yanlız kalmaktan pek hoşlanmaz ben işlerimi yaparken belirli ölçülerde ondan yardım isterim ki, işlerimi rahatça bitirebileyim çünkü çocuklar öyle inatçılar ki söylenilenin tersini yapmak ilgi çekici gelir onlara bu yüzden evde krıştırılmadık yer yoktur bizim gerekli görüldüğünde karıştırılır anneyle birlikte yerleştirilir eğer bir daha karıştırmak isterse kendisinin toplaması gerektiği anlatılır sonrada sen bilirsin deyip ,kenara çekilir anne

çocuklarımla hep samimi olmuşumdur onlarla konuşurken eğer beni gerçekten üzmüşlerse hiç çekinmem ben size kırıldım deyip hüngür hüngür ağlarım oyun oynarken bir arkadaş gibi şımarık olmalarına rağmen aslında bir anneyim ben çocuklarım zaten arkadaş bulurlar annelerinden tat almalarını istiyorum sadece anneliğin gerektirdiği sevgi ve güven daha birsürü şey aşılamak niyetim

bizde durumlar böyle arkadaşlar aslında kreş konusu uzun bi konu ama.....şimdilik ben kaçanzi:)